از هياهوي...
از هياهوي
ماشينها و آدمها
به اتاق پناه ميبرم
به خاموشي و سكوت
به آغوش گرم تو
كه ديگر انگار نيستي
اما باز...
چه كنم؟
دست خودم نيست!
۱۳۸۹ اسفند ۲۳, دوشنبه
۱۳۸۹ بهمن ۱۶, شنبه
۱۳۸۹ بهمن ۱۲, سهشنبه
زمستان...
زمستان
از پشت مردمكهايت
پيدا بود
سر انگشتانت
سرد و سنگ
از من گريختند
و من دانستم
(چقدر تلخ
و اي كاش نميدانستم)
همه سالهاي نيامده
تنها يك فصل دارد
يخبندان مردمكهايت
سنگ و سرد
بر همهي فصلهاي من چيره شد
و دوباره من دانستم
(چقدر تلخ
و اي كاش نميدانستم)
تو با زمستان يكي شدهايي
سرد و
سنگ و
سخت
زمستان
از پشت مردمكهاي شيشهاييات
پيدا بود
۱۳۸۹ بهمن ۱۰, یکشنبه
۱۳۸۹ بهمن ۶, چهارشنبه
۱۳۸۹ بهمن ۳, یکشنبه
۱۳۸۹ بهمن ۱, جمعه
شعر تازه ای از علیرضا توانا
مزامير و محراب و محی الدّين ( برای ِ سالكان عشق)
« مزامير »
اينك زمان مزامير است« مزامير »
رويش واژه هاي آتشين
بر لب هاي سوخته ي سرودن ....
داود از هزار توي ِ پنهان هستي
بر ساز سوگ من
زخمه مي زند باز
و نم نم اك نغمه هاي عشق
مي رويد
بر فراز معابد ....
ـ « اي خداوند ، تا به كي
هميشه مرا
فراموش مي كني ؟ »
« محراب »
محراب
آراميده ام اينك
در گهواره ي ِ رقصان گورهاي ِ تهي
و خيال مي نالد :
ـ « معناي وحدت موج ها را
در پستوي پيله ي وجود
گم كرده ام ! »
هيهات
اقيانوس ِ مرواريد
در صدف ِ صورتك ها
خواب ِ خوش ِ قطره شدن مي بينيد !
هيهات
پروانه ي انسان
بر خاكستر ِ پرواز
سي مرغ ِ بي سلوك
بي بذر ِ بال
مي رويد !
هيهات ...!
« محي الدّين »
جان سخن
گرفته شد
به دست باد ِ سكوت ...
كجاست دست ِ پاكيزه يِ معناي مقدس
كه با سرانگشت ِ فصوص و فتوحات
گيسوي ِ ترجمان ِ تمامي اشواق را
شانه زند به شوق ِ عشق
در اين كابوس اتفاق ِ افتراق ....
اينك
بر فراز و فرود كائنات
مزامير محي الدّين :
ـ « آتش ِ او
نور است
و نور او
خاموش كننده ي ِ آتش هاست ....
و تيرهاي عشق
بدون ِ كمان
به سوي ِ من
پرتاب مي شوند .... »
اشتراک در:
پستها (Atom)