برف، بند پوتين‌ها و نرگس

و بند پوتين‌ها...
بند پوتين‌ها گره خورد. نخ‌هاي رنگ و وارنگ جوراب‌هاي سوراخ از هم شكافتند. ريسه‌هاي كاموا، كلاه سبز و سرخي شد و سر و صورتش را به گرمي و مهرباني پوشاند.
و دعايش ـ دعاي مادر ـ شده بود كوله‌بارش كه به همراه برادران و هم‌رزمانش قرار بود از تپه‌ها بالا بروند و آن طرف از سطح يخي رودخانه و مرز عبور كنند.
برف مي‌باريد و آنها كه سه نفر بودند، رد گام‌هايشان در برف عميق و عميق‌تر شد.
و هم‌چنان پيش مي‌رفتند به سمت رودخانه‌اي كه ماهي‌ها از پشت سطح شيشه‌اي و ترك‌هاي يخ پيدا بودند.
و برف...
برف لعنتي آن سال‌ها، سال‌هاست كه پيكرشان را پوشانده است.
حالا احتمالا حبيب 59 ساله، احمد 61 و نرگس 60 ساله است. اما خدا مي‌داند و شاهد است كه هنوز بعد از گذشت چهل سال، دندان‌هاي يك‌دست سپيد حبيب، خال روي گونه‌ي چپ احمد، جوان مانده است.
و نرگس...
آه نرگس، مردمكهاي ِ سبز تو، مژه‌هاي بلندت ، مژه‌هاي بلند تو هنوز، زير كلاه بافتني مادر باز مانده است.