یلدا (شعری از امیر بهادر طاهری)

 

زره پوشان بی رمق

مرثیه ی بی زوالِ زایش الهه ی ما را باز می خوانند...

و من می دانم

که در پَسِ انتهایِ افسونِ یلدای امسال

تنها  اشک های ماست

که می ساید

تنِ گره گره ِ دی ماه را