شعر تازه ای از علیرضا توانا
مزامير و محراب و محی الدّين ( برای ِ سالكان عشق)
« مزامير »
اينك زمان مزامير است« مزامير »
رويش واژه هاي آتشين
بر لب هاي سوخته ي سرودن ....
داود از هزار توي ِ پنهان هستي
بر ساز سوگ من
زخمه مي زند باز
و نم نم اك نغمه هاي عشق
مي رويد
بر فراز معابد ....
ـ « اي خداوند ، تا به كي
هميشه مرا
فراموش مي كني ؟ »
« محراب »
محراب
آراميده ام اينك
در گهواره ي ِ رقصان گورهاي ِ تهي
و خيال مي نالد :
ـ « معناي وحدت موج ها را
در پستوي پيله ي وجود
گم كرده ام ! »
هيهات
اقيانوس ِ مرواريد
در صدف ِ صورتك ها
خواب ِ خوش ِ قطره شدن مي بينيد !
هيهات
پروانه ي انسان
بر خاكستر ِ پرواز
سي مرغ ِ بي سلوك
بي بذر ِ بال
مي رويد !
هيهات ...!
« محي الدّين »
جان سخن
گرفته شد
به دست باد ِ سكوت ...
كجاست دست ِ پاكيزه يِ معناي مقدس
كه با سرانگشت ِ فصوص و فتوحات
گيسوي ِ ترجمان ِ تمامي اشواق را
شانه زند به شوق ِ عشق
در اين كابوس اتفاق ِ افتراق ....
اينك
بر فراز و فرود كائنات
مزامير محي الدّين :
ـ « آتش ِ او
نور است
و نور او
خاموش كننده ي ِ آتش هاست ....
و تيرهاي عشق
بدون ِ كمان
به سوي ِ من
پرتاب مي شوند .... »
ممنونم از لطفت سعيد نازنين ...
پاسخ دادنحذف