سحرگاهان

سحرگاهان

به وقت غربت انسان

چند گلوله

و یک تیر خلاص

همه ی سهم ما

از آن همه بی شمار

خوبی هایی بود

که برای جهان می خواستیم

شب فرو می ریزد

وخورشید باز پرمی کشد

از چوبه ی داری

که خون من بر آن شتک زد و

نگاه تو بر آن

             ماسید ....